Monday, 23 February 2026 11:27
Në vazhdim të rrëfimit të publikuar në platformën Patreon nga Sibel Edmonds – ish-përkthyese e FBI-së dhe sinjalizuese e njohur në fushën e sigurisë kombëtare amerikane – krimi i organizuar global nuk mbijeton më si dikur, me dhunë të dukshme e banda në rrugë, por përmes një mekanizmi shumë më të sofistikuar: teknologji dixhitale, rrjete bankare dhe biznese “krejt normale” që shërbejnë si fasadë për transformimin e parave të pista në kapital të ligjshëm. Ky segment i rrëfimit, i shpërndarë nga Edmonds në platformën Patreon (si pjesë e komunikimit të saj jashtë medias tradicionale), paraqitet si një hyrje analitike për të kuptuar jo vetëm mënyrën si qarkullojnë paratë e krimit, por edhe se si ky kapital kërkon strehë në territore të “menaxhueshme” politikisht dhe juridikisht – dhe pikërisht këtu, sipas tekstit, lidhet edhe historia me interesat rreth Ishullit të Sazanit dhe emrin e Jared Kushner.
Çfarë thotë rrëfimi dhe pse është i rëndësishëm
Në qendër të rrëfimit, Edmonds përdor një term që e quan “teknologji mashtruese”, jo si mashtrim i thjeshtë online, por si një armë moderne e pastrimit të identitetit. Sipas saj, bëhet fjalë për sisteme të avancuara që shërbejnë për të fshirë, zhvendosur ose neutralizuar të dhëna komprometuese nga interneti, arkivat dixhitale dhe baza të dhënash ku mbështeten bankat, institucionet financiare dhe autoritetet rregullatore. Qëllimi, sipas rrëfimit, nuk është vetëm “të mos të gjejnë”, por të rikrijohet një identitet i pranueshëm për sistemin bankar. Edmonds thekson se figura të lidhura me kartelat e drogës në Kolumbi, Ekuador dhe Brazil kanë përdorur këto mekanizma për t’u kthyer në tregun financiar global. Në logjikën e kësaj skeme, nëse një individ kriminal humbet aksesin në bankë, ai bëhet i pavlefshëm për rrjetin: paratë duhet të hyjnë sërish në sistem, të investohen, të qarkullojnë lirshëm dhe të marrin “vulën” e ligjshmërisë.
Teknologjia që “zhduk” të shkuarën: roli i kompanive izraelite
Rrëfimi sjell si element kyç pretendimin se burime të lidhura me FBI-në kanë sinjalizuar për vite rolin e disa kompanive teknologjike izraelite në këtë proces. Sipas Edmonds, këto kompani – që publikisht shfaqen si ofruese të sigurisë kibernetike, menaxhimit të reputacionit dhe mbrojtjes së të dhënave – dyshohet se ndihmojnë në zhdukjen e gjurmëve online për individë të lidhur me krimin e organizuar. Në shembullin që përmend rrëfimi, një emër si Joel Pearlman (i përmendur si i lidhur me Kolumbinë dhe me dyshime për lidhje me mafien e drogës) del si rast ilustrues: sipas transkriptit, të dhënat komprometuese të tij thuhet se “janë fshirë nga interneti” nga një kompani izraelite “shumë e sofistikuar” e specializuar për këtë lloj operacioni. Mesazhi është i qartë: pastrimi i parave nis para se paraja të hyjë në bankë; nis në momentin kur “pastrohet” emri dhe zhduket rreziku dixhital.
Banka si “nyje”: OakNorth dhe lidhjet e përmendura me Kushner
Pasi identiteti “normalizohet”, sipas rrëfimit hyn në lojë banka – dhe këtu përmendet OakNorth Bank, një bankë britanike e njohur për financimin e bizneseve të mesme dhe projekteve zhvillimore. Edmonds nuk e etiketon bankën si institucion kriminal në vetvete, por e portretizon si një nyje ku kapitali me origjinë të dyshimtë mund të integrohet përmes kredive, financimeve dhe strukturave të ligjshme të investimit. Sipas rrëfimit, emri i OakNorth lidhet publikisht me investitorë pranë Jared Kushnerit, dhëndrit të ish-presidentit Donald Trump, dhe kjo lidhje – siç sugjerohet në tekst – i jep bankës një lloj “mburoje” reputacionale e politike. Madje, Edmonds e shtyn analogjinë edhe më tej duke e krahasuar OakNorth me BCCI, një nga skandalet më të mëdha bankare të shekullit XX: Bank of Credit and Commerce International, e cila u mbyll në vitin 1991 pasi hetimet zbuluan se ishte përdorur për pastrim parash nga kartela droge, trafik armësh, shërbime sekrete dhe regjime autoritare. Për Edmonds, paralelja nuk është thjesht historike: ideja është se “modeli” i bankave që veprojnë në zona gri, me transparencë të kufizuar dhe me mbështetje politike, vazhdon të ekzistojë edhe sot – vetëm se në forma më të sofistikuara dhe më pak të ekspozuara.
Bizneset “e zakonshme” si lavatriçe: 250 milionë dollarë te Popeyes në Brazil
Më pas rrëfimi zhvendoset nga bankat te “ekonomia e përditshme”: aty ku paratë duhen futur në qarkullim pa ngritur alarm. Si shembull të fortë, Edmonds përmend investime të mëdha në franshiza fast-food, konkretisht në rrjetin Popeyes në Brazil, ku sipas rrëfimit shifrat arrijnë rreth 250 milionë dollarë. Sipas saj, një investim i tillë nuk shpjegohet vetëm nga fitimet normale të një zinxhiri ushqimi të shpejtë; funksioni real, sipas rrëfimit, është krijimi i një infrastrukture biznesi që prodhon qarkullim të lartë parash, faturime të vazhdueshme, bilance të pastra dhe justifikime “legjitime” për flukse të mëdha kapitali. Edmonds e ilustron këtë me një krahasim pop-kulturor (si “Breaking Bad”), për të nënvizuar idenë se marka të mëdha mund të shërbejnë si mbulesë ideale për operacione të padukshme pastrimi parash.
Trafiku i drogës dhe korridori i Amerikës Latine: Kolumbi–Ekuador–Brazil
Në këtë zinxhir përmendet edhe roli i Brazilit si terren tranziti në rrugën e kokainës nga Kolumbia dhe Ekuadori, duke e bërë vendin – sipas rrëfimit – një nyje të favorshme për përzierjen e parave të drogës me të ardhura të deklaruara. Pikërisht këtu del edhe një element që e lidh këtë histori me Ballkanin: përmendja e “mafias shqiptare”, e cila sipas Edmonds luan rol kyç në transport, logjistikë dhe nxjerrjen e drogës nga korridoret e Amerikës Latine drejt Evropës. Rrëfimi e përshkruan këtë jo si fenomen “të vogël”, por si operacione me volum të madh – “ton, jo kilogramë” – duke nënvizuar kapacitetin e rrjeteve për të kontrolluar porte dhe dërgesa. Në këtë skemë, kolumbianët prodhojnë, Ekuadori shërben si “portë”, portet braziliane përdoren si korridor, ndërsa rrjetet shqiptare – sipas rrëfimit – e çojnë më tej në Evropë.
Çfarë nënkupton ky segment: nga “pastrimi” te investimet strategjike dhe territoret e mbyllura
Në fund, ideja qendrore që ky segment tenton të ndërtojë është se paratë e krimit nuk shfaqen papritur në projekte gjigante apo investime strategjike: ato kalojnë më parë në një “linjë prodhimi” të legjitimitetit, ku teknologjia fshin të shkuarën, bankat ndërtojnë fasadën e financimit dhe bizneset e zakonshme krijojnë qarkullimin e nevojshëm për t’i bërë shifrat të duken të pastra. Vetëm pasi ky zinxhir funksionon, kapitali mund të dalë në sipërfaqe si “zhvillim” – dhe sipas rrëfimit, pikërisht këtu hapet pista për kapitujt vijues: territore të izoluara, juridikisht më të brishta dhe politikisht më të kontrollueshme, ku paraja e errët kërkon strehë dhe ku, në vijim, lidhet edhe çështja e Sazanit dhe interesat e lidhura me Jared Kushner.
