Opinion nga Federico Fubini: Kur budallenjtë shkojnë në luftë

Tuesday, 07 April 2026 10:54

• Written by Mexhlis

Edhe pse në pamje të parë është e vështirë të gjesh ngjashmëri mes luftës në Ukrainë dhe asaj në Iran, fjalimi i Donald Trump-it në Shtëpinë e Bardhë në ditën e gënjeshtrave i ka sjellë këto paralele më qartë në fokus.

Është e vërtetë që Ukraina mbetet një demokraci (sado e papërsosur), që synon integrimin europian dhe nuk përbën kërcënim për fqinjët e saj, ndërsa Irani drejtohet nga një regjim diktatorial që për dekada me radhë ka shtypur popullsinë e vet dhe ka destabilizuar Lindjen e Mesme. Edhe në nivel global, Ukraina dhe Irani qëndrojnë gjithashtu në anë të kundërta. Qeveria iraniane ka furnizuar Rusinë me teknologji dronësh dhe merr në këmbim mbështetje nga shërbimet inteligjente ruse, si dhe përfiton financime duke shitur naftë të sanksionuar në Kinë. Ukraina, përkundrazi, merr mbështetje inteligjence nga SHBA, si dhe para dhe armë nga Europa dhe vende të tjera.

Read more ...

Kur budallenjtë shkojnë në luftë

Sunday, 05 April 2026 17:34

• Written by Mexhis

Nga Federico Fubini

Edhe pse në pamje të parë është e vështirë të gjesh ngjashmëri mes luftës në Ukrainë dhe asaj në Iran, fjalimi i Donald Trump-it në Shtëpinë e Bardhë në ditën e gënjeshtrave i ka sjellë këto paralele më qartë në fokus.

Është e vërtetë që Ukraina mbetet një demokraci (sado e papërsosur), që synon integrimin europian dhe nuk përbën kërcënim për fqinjët e saj, ndërsa Irani drejtohet nga një regjim diktatorial që për dekada me radhë ka shtypur popullsinë e vet, ka nxitur terrorizmin dhe ka destabilizuar Lindjen e Mesme. Edhe në nivel global, Ukraina dhe Irani qëndrojnë gjithashtu në anë të kundërta. Qeveria iraniane ka furnizuar Rusinë me teknologji dronësh dhe merr në këmbim mbështetje nga shërbimet inteligjente ruse, si dhe përfiton financime duke shitur naftë të sanksionuar në Kinë. Ukraina, përkundrazi, merr mbështetje inteligjence nga SHBA, si dhe para dhe armë nga Europa dhe demokraci të tjera.

Por nëse i lëmë mënjanë këto dimensione morale dhe strategjike, mund të vërejmë disa ngjashmëri të habitshme. Më kryesorja lidhet me karakterin e liderëve që I nisën këto luftëra. Si Trump, ashtu edhe presidenti rus Vladimir Putin, gabuan në vlerësimin se si do të zhvillohej konflikti dhe tani secili po përpiqet të gjejë një rrugëdalje që të shpëtojnë reputacionin nga varri që i kanë hapur vetes. 

Prandaj, plani i fundit amerikan me 15 pika për “paqen” në Gjirin Persik i ngjan shumë planit rus me 28 pika për Ukrainën, të hartuar vitin e kaluar për diplomatët amatorë të Trump-it, Jared Kushner dhe Steve Witkoff. Të dy dokumentet, ashtu si edhe fjalimi i çoroditur i Trump-it më 1 prill, duhen marrë seriozisht, por jo fjalë për fjalë. Ato sinjalizojnë një përpjekje për të gjetur një dalje dinjitoze nga lufta.

Natyrisht, secila ofertë u refuzua menjëherë nga pala tjetër. Irani nuk do të heqë dorë nga pasurimi i uraniumit dhe programet e tij të raketave balistike, dhe mbetet i vendosur t’i shkaktojë një goditje Trump-it duke kontrolluar kush mund të kalojë në Ngushticën e Hormuzit dhe me çfarë çmimi. Nga ana tjetër, Ukraina, për arsye të kuptueshme, nuk do t’i dorëzojë rajonin e Donbasit Putinit si shpërblim për agresionin territorial.

Ukrainasit mbeten të vendosur të qëndrojnë në pozicionet e tyre dhe të frenojnë Rusinë duke i shkaktuar një numër të jashtëzakonshëm humbjesh njerëzore ushtrisë së saj (tashmë të paktën katër herë më të larta se humbjet amerikane në Vietnam). As Ukraina dhe as Irani nuk kanë nxitim t’i japin armikut një rrugë të lehtë daljeje, pavarësisht bombardimeve të rënda nga ajri.

Edhe pse nuk ka barazi morale mes Ukrainës dhe Iranit, ekzistojnë ngjashmëri interesante në mekanikën e dy luftërave. Të dyja u nisën mbi baza supozimesh tepër optimiste. Putin priste të merrte Kievin brenda pak ditësh; ushtarëve rusë madje u ishte thënë të merrnin uniformat e paradës për festimin e fitores së afërt. Qeveria ukrainase do të zëvendësohej nga një kukull e Kremlinit.

Në mënyrë të ngjashme, Trump supozoi se operacioni “Epic Fury” do të çonte menjëherë në ndryshim regjimi në Iran. Ai mendoi se mund t’i trondiste dhe t’i nënshtrohte ajatollahët dhe Gardën Revolucionare iraniane thjesht duke eliminuar drejtuesit kryesorë. Ai mendoi gjithashtu se mund të vendoste një regjim kukull - si në Venezuelë - për të zbatuar dëshirat e Amerikës.

Nuk u desh shumë kohë për të kuptuar sa të pabaza ishin këto plane. Ukraina ishte e motivuar të mbetej e pavarur dhe shumë më e përgatitur dhe e armatosur sesa në vitin 2014, kur humbi Krimenë. Po ashtu, struktura komplekse, e kalitur në luftë dhe fanatike e pushtetit në Iran nuk kishte asnjë gjasë të sillhej si klani në pushtet në Venezuelë.

Pyetja thelbësore nuk është nëse këto plane mund t’i mbijetonin realitetit të fushëbetejës (natyrisht që jo), por pse të dy agresorët gabuan kaq rëndë. Pse Trump dhe Putin nuk kuptuan apo nuk mundën të parashikonin që ushtri shumë më të vogla do t’iu përgjigjeshin me një luftë asimetrike? Duhej të ishte e qartë se një shtet përballë një kërcënimi ekzistencial nuk do të kursente asnjë mjet.

Për më tepër, vendet e sulmuara e dinin çfarë të bënin. Për katër vite, Irani kishte furnizuar Rusinë me dronë dhe teknologji dronësh, duke vëzhguar njëkohësisht se si Ukraina përsoste përdorimin e dronëve ajrorë dhe detarë për të shkatërruar anijet ruse në Detin e Zi dhe për të goditur infrastrukturën e naftës dhe gazit. Garda Revolucionare Islamike thjesht aplikoi të njëjtat mësime në Hormuz dhe Gjirin Persik, duke e marrë peng ekonominë globale dhe duke rritur presionin ndaj SHBA-së.

Megjithatë, Trump duket se u kap në befasi. Ai injoroi kryetarin e Shtabit të Përbashkët dhe nuk bëri llogaritë siç duhet. Irani kishte ndoshta dhjetë herë më shumë dronë të lehtë të gjeneratës së re sesa SHBA kishte interceptorë të vjetër, ndërkohë që këta të fundit kushtonin dhjetë herë më shumë për njësi. Diçka e ngjashme ndodhi në vitin 2022: Putin dhe gjeneralët e tij nuk parashikuan që një kolonë e gjatë tankesh dhe mjetesh të blinduara në një rrugë të vetme drejt Kievit mund të bllokohej lehtësisht - dhe më pas të shkatërrohej - duke hedhur në erë një urë të vetme në veri të kryeqytetit.

Këto vendime katastrofike janë simptomë e një patologjie më të thellë. Një individ i vetëm nuk mund ta çojë një vend të tërë drejt shkatërrimit, përveçse nëse institucionet janë tashmë të dëmtuara. Si Trump, ashtu edhe Putin u mbështetën në një rreth të ngushtë njerëzish që vetëm u thoshin “po” dhe që nuk do t’i paralajmëronin kurrë për rreziqet reale të veprimeve të tyre.

Nuk është e vështirë të kuptohet se si një diktator i moshuar dhe i izoluar në Kremlin mund të humbasë lidhjen me realitetin. Por fakti që një president amerikan mund të shpërfillë këshillat e ekspertëve të ushtrisë së vet dhe të nisë një luftë të madhe pa konsultuar Kongresin apo popullin amerikan, e aq më pak aleatët e vjetër, tregon thellësinë e mosfunksionimit institucional në SHBA.

Putin dhe Trump janë të ndryshëm, sigurisht. Megjithatë, ata ndajnë disa tipare të përbashkëta - mungesë empatie, aftësi identike për të gënjyer, indiferencë ndaj së drejtës dhe së gabuarës, prirje hakmarrëse përballë të vërtetave të pakëndshme - dhe bënë të njëjtin lloj gabimi duke hyrë në luftë. Nëse lufta me Iranin çon në një recesion global, atëherë kriza e demokracisë amerikane do të jetë shkaku./ Project Syndicate

Turqia në sistemin ndërkombëtar shumëkohor: Ekuilibri racional përballë teopolitikës

Friday, 03 April 2026 19:31

• Written by Mexhis

Nga Ali Maskan

Baza teorike

Në shkrimin tonë të kaluar, konfliktin mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit e kishim analizuar nga këndvështrimi i “fundit të kohës së shenjtë”. Le të vazhdojmë prej aty, duke përfshirë edhe faktorin Turqi në këtë model.

Çdo traditë fetare e konsideron procesin e shpalljes hyjnore si një pikë kthese në kuptimin e historisë. Në këtë aspekt, historia mund të lexohet në dy nivele të ndryshme ndërgjegjeje: “para shpalljes”( pre-revelation) dhe “pas shpalljes” (post-revaliation). Kjo ndarje i jep qartësi edhe analizës sonë.

Çdo fe, pas shpalljes që i është dhënë, nis një cikël historik dhe, me bindjen se nuk do të ketë më diçka thelbësisht të re në jetë, ku fillon të pres fundin e historisë. Por ky “fund” mund të jetë në të vërtetë një fillim i ri.

Për hebrenjtë, të krishterët dhe myslimanët, ky cikël historik fillon në periudha të ndryshme, sepse çdo shpallje mbart brenda saj një vazhdimësi mijëravjeçare.

Për këtë arsye, ata që e kanë përfunduar më herët ciklin e shpalljes janë edhe më të prirur të përshpejtojnë pritjen për fundin e historisë. Në shoqëritë myslimane ekzistojnë përfytyrime për Kijametin, por shtetet zakonisht nuk ndërtojnë politikat e tyre mbi këto skenare. Ndryshe paraqitet situata në disa rryma shiite, siç e kemi përmendur edhe më parë.

Kjo krijon dallime në qasjen strategjike të aktorëve: disa përpiqen ta përshpejtojnë fundin, disa të përgatiten për të dhe disa të tjerë ta shtyjnë atë. Prandaj, marrëdhëniet ndërkombëtare duhet të analizohen në kuadër të “Teorisë së Sistemit Ndërkombëtar Shumëkohor”.

Reflektimi i Kohës së Shenjtë

Qasja e “strategjisë së kohës së shenjtë” e trajton tensionin mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit jo thjesht si konflikt ushtarak, por si një përplasje të perceptimeve teologjike të kohës dhe objektivave mesianike.

Kjo qasje tregon se kemi të bëjmë me një trekëndësh aktorësh që veprojnë jo vetëm sipas logjikës racionale politike, por edhe sipas një “kalendari të shenjtë”. Strategjitë e tyre përplasen në përputhje me pritjet eskatologjike të sistemeve të tyre fetare, ndërsa Turqia shfaqet si një faktor që përpiqet të ruajë një ekuilibër racional në këtë “lojë shahu” teologjik.

Perceptimi i fundit të kohës: e shtyn Izraelin dhe segmentet evangeliste në SHBA drejt përgatitjes së kushteve për ardhjen e Mesihut dhe ndërtimin e Tempullit të Tretë ndërsa Iranin e shtyn drejt menaxhimit të kaosit dhe rezistencës për të përshpejtuar ardhjen e Imamit të 12-të (Mehdiut), përmes konceptit të “Velajet-it të Fakihut”.

SHBA-ja e mbështet Izraelin jo vetëm si aleat strategjik, por edhe sepse një pjesë e fuqishme evangeliste në SHBA e sheh ekzistencën e Izraelit si kusht për shpëtimin e tyre fetar. Për këtë bllok, “koha” matet me realizimin e profecive biblike. Vendime si shpallja e Jerusalemit kryeqytet interpretohen si hapa për përshpejtimin e këtij “orari të shenjtë”.

Nga ana tjetër, Irani vendos përballë këtij “kalendari mesianik” perëndimor një koncept të vetin të “kohës së shenjtë”. Prania e saj në Liban, Siri dhe Jemen nuk është vetëm ndikim gjeopolitik, por edhe pjesë e një “marshi të shenjtë”. Izraeli shihet si figurë “dexhalli”, ndërsa lufta konceptohet më shumë si një provë besimi sesa si një përballje e thjeshtë ushtarake.

Nëse konflikti aktual mes këtyre aktorëve përshkallëzohet në një luftë të përgjithshme, e mbështetur nga operacione tokësore, atëherë pritjet për ngjarje apokaliptike si Armagedoni apo “Melhameja e Madhe” që mund të aktivizohen.

Në një skenar të tillë: siguria ndërkombëtare, kontrolli i energjisë dhe stabiliteti ekonomik mund të kalojnë në plan të dytë, ndërsa “vendosja e së vërtetës” kthehet në prioritet strategjik. Diplomacia shndërrohet vetëm në një mjet për të fituar kohë, ndërsa armët bërthamore mund të shihen jo më si mjete parandalimi, por si instrumente që çojnë drejt një fundi apokaliptik.

Megjithatë, sjellja e këtyre aktorëve nuk mund të shpjegohet plotësisht vetëm me motive teologjike. Por është e pamohueshme se narrativat eskatologjike luajnë një rol të rëndësishëm në legjitimimin dhe orientimin e vendimeve strategjike.

Mungesa e pritjeve eskatologjike të Turqisë: A është avantazh apo rrezik?

Turqia nuk është e përfshirë as në “shtytjen apokaliptike” të boshtit SHBA–Izrael dhe as në kalendarin eskatologjik “të fokusuar te Mehdiu” të Iranit. Kjo qasje sekulare e bën Ankaran një nga aktorët më racionalë dhe më të parashikueshëm në rajon. Por, njëkohësisht, krijon edhe rrezikun që, brenda “kronologjisë së shenjtë” të rivalëve të saj, veprimet e Turqisë të perceptohen si “devijim strategjik” ose si një “pengesë sekulare që duhet kapërcyer”.

Turqia, me identitetin e saj si një lloj “barriere e Tokës së Premtuar”, përballet drejtpërdrejt me skajin eskatologjik të zgjerimit teologjik të Izraelit që shtrihet deri në kufijtë e Anadollit. Ky kontakt gjeografik e nxjerr Turqinë përtej rolit të një aktori të thjesht racional, duke e kthyer në një objektiv të drejtpërdrejtë të strategjive “të shenjta” dhe në një nyje kyçe të betejës për mbijetesë.

Politika e jashtme e Turqisë: “Frena racionale”

Turqia nuk vepron sipas një kalendari të shenjtë, por mbi bazën e interesave kombëtare dhe stabilitetit rajonal. Me një qasje sekulare gjeopolitike, ajo përballet me çështje konkrete si: korridoret energjetike , siguria kufitare dhe flukset e refugjatëve. Ndërkaq, lëvizjet e rivalëve të saj, të bazuara në “profeci”, materializohen si kërcënime reale për Turqinë. Në vend të një roli klasik “ndërmjetësuesi”, Turqia ndjek një strategji të “mbylljes së hapësirave” (area denial). Pra, në vend që të përfshihet në një konflikt me ngarkesë mesianike, ajo synon ta bllokojë zgjerimin e saj përmes krijimit të një brezi sigurie. Në këtë aspekt, Turqia nuk është vetëm një aktor balancues, por edhe një “aktor tampon ndërkohor”, që qëndron mes logjikave të ndryshme të kohës (teologjike dhe historike). Kjo e bën atë një nga shtetet më të domosdoshme në rajon. Bashkërendimi i interesave mes sistemeve si Greenwich dhe Kandilli (si simbolikë e kohës globale dhe lokale) mund t’i japë Turqisë një fuqi përtej parashikimeve në fushat e financës, energjisë dhe të tregtisë. Megjithatë, një potencial i tillë mbart edhe rreziqe të mëdha.

Ndikimi mbi aktorët e tjerë

Për SHBA-në dhe Izraelin: Turqia shihet si një “pengesë sekulare që duhet bindur” edhe si barriera më e madhe politike e ushtarake, përpara zgjerimit teologjik. Për këtë arsye, lind tendenca që ajo të vihet nën ndikim përmes presioneve financiare dhe ushtarake.

Për Iranin: Neutraliteti i Turqisë pengon që strategjia iraniane për krijimin e një “kaosi të shenjtë” përmes polarizimit shiito-sunit të gjejë përkrahje të plotë në botën sunite.

Për vendet e rajonit: Turqia paraqitet si një “ombrellë sigurie” dhe si një model i mesëm, ku mund të strehohen përballë ekstremizmave me karakter mesianik. Përplasja mes përpjekjes së SHBA-Izraelit për ndërtimin e një “mbretërie hyjnore” dhe rezistencës së Iranit të bazuar në konceptin e Mehdiut është në thelb një garë drejt “fundit të kohës”. Në këtë kontekst, fakti që Turqia nuk ka një objektiv eskatologjik e bën atë njëkohësisht: objektivin më të madh të këtij konflikti dhe një nga zgjidhjet e vetme të mundshme. Turqia ndjek një politikë që nuk pret “kohën e shenjtë”, por synon të menaxhojë “kohën historike”, duke vepruar si një balancuese racionale.

Skenarët e mundshëm të luftës dhe pasojat

Struktura aktuale shumëkohore i bën konfliktet të ndryshme nga luftërat klasike. Për një përplasje të mundshme mes SHBA-së, Izraelit dhe Iranit mund të parashikohen tre skenarë kryesorë:

“Kaos i kontrolluar” (më i mundshmi): Konflikte të kufizuara, përdorim i forcave proxy dhe luftë ekonomike. Në këtë skenar: Irani mbijeton, siguria e Izraelit rritet, SHBA-ja shmang përfshirjen direkte.

“Luftë rajonale”: Përfshirja e Libanit, Sirisë dhe Irakut sjell kriza të mëdha energjetike dhe migratore.

“Thyerje e madhe”: (rrezik i ulët, por kritik)

Luftë direkte SHBA/Izrael–Iran, me pasoja që mund të tronditin gjithë sistemin global.

Roli dhe avantazhet e Turqisë

Fakti që Turqia nuk vepron mbi baza eskatologjike i krijon asaj mundësi të rëndësishme, siç mund të janë: të luajë rol ndërmjetësues, të shndërrohet në nyje kyçe të energjisë dhe tregtisë dhe të mbetet një fuqi balancuese edhe në kushte kaosi. Megjithatë, ekzistojnë edhe rreziqe konkrete, si: presioni i sigurisë përmes Sirisë dhe Irakut, ndikimet ekonomike dhe valët e migrimit. Konflikti aktual nuk duhet parë vetëm si një përplasje gjeopolitike, por edhe si një përballje e perceptimeve të ndryshme të kohës. Në këtë betejë të “kohës së shenjtë”, Turqia nuk është një aktor që e dikton kohën, por një aktor që e balancon atë. Edhe pse është e vetëdijshme se shtetet mund të përdorin narrativat fetare për qëllime politike, Turqia e ndërton gjithmonë qëndrimin e saj strategjik mbi bazën e interesave kombëtare.

Përfundim

Në këtë analizë u përpoqëm t’i lexojmë tensionet gjeopolitike jo vetëm nga këndvështrimi ushtarak apo ekonomik, por edhe përmes dallimeve në perceptimin e kohës dhe strategjive që burojnë prej tyre.

Roli potencial i Turqisë në këtë kontekst, si dhe kontributi që kjo qasje mund të japë në teorinë e marrëdhënieve ndërkombëtare, u trajtuan duke u mbështetur në tensionin mes “kohës së shenjtë” dhe “kohës historike”.

Edhe pse në traditën turke ekzistojnë besime për fundin e kohës, ato nuk përfshihen kurrë në objektivat strategjike kombëtare apo ndërkombëtare. Në këtë aspekt, Turqia nuk është një aktor që përshpejton apo sakralizon kohën, por një aktor që e balancon atë, duke vonuar prishjen e sistemit ndërkombëtar.

Kjo e vendos Turqinë njëkohësisht në rolet si objektiv të mundshëm, forcë balancuese dhe si një element qendror në një qasje të re teorike në marrëdhëniet ndërkombëtare.

“Teoria e Sistemit Ndërkombëtar Shumëkohor” ndërton një model origjinal që vendos në një kornizë të përbashkët faktorët e besimit, fuqisë dhe kohës. Ajo mundëson analizimin e aktorëve ndërkombëtarë përmes strategjive të tyre kohore, mjeteve që përdorin dhe objektivave sistemike që ndjekin.

Kjo teori nuk ndihmon vetëm për të kuptuar krizën aktuale, por hap edhe një perspektivë të re konceptuale për analizimin e konflikteve të ardhshme.

Irani nuk është lufta jonë

Thursday, 02 April 2026 20:18

• Written by Mexhis

Nga Andi Bushati

Relativizimi që qeveria shqiptare po i bën shqetësimit amerikan për një kërcënim të mundshëm të vendit nga Irani, nuk është as naiv, as i pamenduar. Etiketimi si “hamendësime” i paralajmërimeve se mund të ketë goditje në kampin e Manzës, në selitë diplomatike, apo edhe në qendra të populluara, është një përpjekje për të kamufluar udhën pa krye ku e ka degdisur vendin diplomacia personale e Edi Ramës.

Kjo kuptohet më së miri nëse lexon me vëmendje një intervistë që kryeministri i dha revistës franceze “Le Point” diku një javë më parë. Ai u mburr se ne ishim nga vendet e vetme në botë që nuk kishim marëdhënie me Teheranin. Në një amalgamë konfuze arguementash ai e justifikoi rreshtimin radikal pro Trumpit dhe Natanjahut, herë me faktin se shqiptarët e dinin çdo të thoshte të jetoje në diktaturë, herë me alibinë se ata na kishin shpallur armiq të parët dhe herë me merakun për stabilitetin e lindjes së mesme. Dhe sikur këto të mos mjaftonin, pyetjes nëse i trmbej një sulmi nga regjimi i mollahëve, ai iu përgjigj se shqiptarët nuk kanë kurrë frikë pasi ata kanë mbrojtur edhe hebrejtë gjatë luftës së dytë botërore.

Në fakt, e vërteta është shumë e thjeshtë. Ajo s’ka të bëjë as me ndjeshmërinë ndaj holokaustit, as me zemërdridhjen ndaj viktimave të një diktature teiste, as me merakun për deztabilizimin e Gjirit persik.

Që kur ka ardhur në pushtet Edi Rama ka pasur vetëm një qëllim, ta përdorë politikën e jashtme si një rezervuar qokash për të tejzgjatur sundimin e vet mbi shqiptarët. Ai e çoi në ekstrem zgjedhjen e Berishës për të mirpritur luftëtarët e opozitës iraniane, duke ngritur në Manzë kampin me 3000 Muxhahedinë të MEK.

Pasojat e këtij vendimi-, servilizmin e skajshëm ndaj Uashingtonit dhe në vitet e fundit, mbështetjen e krahut më radikal të sionizmit-, i kemi parë kohë pas kohe. Gjatë presidencës së parë Trump, ish këshilltari i atëhershëm i sigurisë kombëtare të SHBA-së, John Bolton, foli për “agjentë iranianë që po përgatitnin një sulm terrorist në Shqipëri”. Kjo deklaratë u bë në sfondin e një qëndrimi që kish mbajtur lideri, tashmë i vrarë, Ali Khamenei, duke folur kundër një “vendi djallëzor” që bashkëpunonte me amerikanët dhe tradhëtarët e Iranit, kundër këtij të fundit.

Dy vite më pas, në korrik 2022 erdhën sulmet kibernetike që goditën të dhënat personale të qytetarëve shqiptarë dhe bllokuan gjithë aktivitetin online, me pretendimin se me të njëjtën mënyrë ishin sulmuar iranianët nga kampi i Manzës. Ndonëse qeveria Rama i përzuri menjëherë nga territori ynë diplomatët e Teheranit, sulmet e mëpasme nuk munguan dhe si “Homeland Justice”, si faqe të tjera online e bënë të qartë se kjo qe një hakmarrje ngaqë Tirana mbante të strehuar kundërshtarët e regjimit.

Këtij konfikti të mbartur kohët e fundit i janë shtuar edhe dy elementë të rinj. Së pari, qëndrimi i paprinciptë ndaj masakrës në Gaza, mbrojtja pa kushte e një krimineli lufte si Natanjahu dhe fajësimi vetëm i Hamasit për mbi 80 mijë civilët e shfarosur nga ushtria izraelite. Së dyti, rreshtimi në front të parë të mbështetjes, që një vend liliput si yni, po i jep bombardimeve të pajustifikueshme nga ligji ndërkombëtar, mbi Iranin.

As arsyet morale, as ato pragmatike me të cilat Rama e justifikon këtë zgjedhje, nuk qëndojnë. Askush nuk di të thotë përse Shqipëria duhet të tregohet më katolike se papa në këtë luftë që nuk është e jona. Askush nuk di të tregojë pse ne nuk e kemi linjëzuar qëndrimin tonë me neutralitetin që po demostrojnë vendet më të fuqishme të BE në këtë konfikt. Askush nuk di të shpjegojë, se si mund të merren vendime kaq të forta, pa pyetur për sentimentin fetar të një pjese të qytetarëve të vendit.

Natyrisht, në këtë aventurë, Edi Rama është i inkurajuar si nga tredhja deri në përçudnim e muslimanëve shqiptarë, po aq edhe nga mefshtësia e një opozite, që servilizmin ndaj amerikanëve e flak vetëm kur i preken interesat personale.

Por, pavarësisht prej faktit se autokrati shqiptar e ka nënshtruar këtë shoqëri, kjo nuk e shmang dot thelbin e çështjes: politikën e ndjekur që mëton të na shndërrohet në rrezik. Si lëpirja ndaj amerikanëve, si përpjekja për të depërtuar në oborrin e Trump-it, përmes shkëmbimit të favoreve me lobet çifute, e kanë kthyer Shqipërinë një target të mundshëm të luftës së fundit.

Prandaj tani, kur ambasada e ShBA flet për kërcënim nga Irani, qeveria jonë mundohet ti shfryjë këto paralajmërime duke i etiketuar si “hamendësime”.

Në këtë kontekst, duhet të lutemi që ky rrezik i parajalmëruar edhe më parë, ku na futën pa na pyetur, të ngelet vërtet një hamendësim. Edi Rama po na garanton se asgjë nuk do ndodhë dhe ne s’kemi gjë tjetër në dorë veçse ti besojmë, duke mos dyshuar se ai dëshëron një skenar krejt tjetër, që do i mundësonte para Trumpit dhe Natanjahut, të shitet si viktimë e besnikërisë ndaj tyre.