Aeroporti i Vlorës në udhëkryq: fijet që lidhin Ramën, Ron Yeffet dhe TIMAK Aviation”

Monday, 21 September 2026 08:41

• Written by /Patriotikmedia.al

Kur ngjarjet shihen veçmas, secila mund të ketë shpjegimin e vet. Por kur vendosen në një vijë kohore, lindin pyetje që meritojnë përgjigje publike.

Marrëdhëniet e qeverisë së Edi Ramës me Izraelin janë intensifikuar gjatë viteve të fundit, ndërsa paralelisht emra të biznesit izraelit janë shfaqur në sektorë me rëndësi strategjike në Shqipëri. Një prej tyre është Ron Yeffet, emri i të cilit rikthehet sot në debatin për aviacionin dhe, në mënyrë të veçantë, për të ardhmen e Aeroportit të Vlorës.

Por historia nuk nis te aeroporti.

Vlora në diplomacinë e Ramës

Kryeministri Edi Rama ka promovuar vazhdimisht marrëdhëniet shqiptaro-izraelite dhe historinë e komunitetit hebre në Shqipëri. Brenda kësaj narrative, Vlora ka marrë një pozicion të veçantë.

Në janar 2025 Rama vizitoi Vlorën së bashku me rabinin izraelit Yoshiyahu Yosef Pinto dhe foli publikisht për trashëgiminë hebraike të qytetit dhe projektin e muzeut kushtuar saj.

Në vetvete, promovimi i trashëgimisë hebraike të Shqipërisë është një çështje kulturore dhe historike dhe nuk provon ndonjë lidhje me zhvillimet ekonomike që pasuan.

Por pikërisht zhvillimet e mëvonshme e bëjnë kronologjinë interesante.

Sepse Vlora nuk është vetëm histori.

Është një prej zonave me zhvillimin më të madh turistik në vend, me interesa të konsiderueshme në prona, hoteleri, infrastrukturë dhe transport ajror.

Dhe mbi të gjitha, aty ndodhet një prej projekteve më të rëndësishme infrastrukturore të viteve të fundit: Aeroporti Ndërkombëtar i Vlorës.

Ron Yeffet nuk shfaqet sot në aviacion

Emri i biznesmenit Ron Yeffet ka lidhje me sektorin shqiptar të aviacionit që përpara debatit aktual.

Sipas të dhënave të raportuara në media, në vitin 2018 ai hyri për një periudhë në strukturën aksionare të MDN Investment, një kompani e lidhur me Sinan Idrizin dhe me aktivitet që përfshinte edhe sektorin e aviacionit.

Ky episod është i rëndësishëm sepse tregon se interesi i Yeffet për këtë sektor nuk ka lindur bashkë me krizën e Aeroportit të Vlorës.

Tetë vjet më vonë emri i tij rikthehet.

Dhe kësaj here në një moment shumë më delikat.

2026: kriza e aeroportit dhe një kompani e re

Gjatë vitit 2026 marrëdhëniet ndërmjet qeverisë dhe MABCO-s, kompanisë së lidhur me Behgjet Pacollin dhe projektin e Aeroportit të Vlorës, hynë në një konflikt serioz.

Sipas raportimeve mediatike, më 29 maj autoritetet shqiptare i dërguan koncesionarit një ultimatum duke paralajmëruar mundësinë e zgjidhjes së kontratës.

Vetëm pak ditë më vonë ndodh diçka tjetër.

Më 11 qershor 2026 themelohet TIMAK AVIATION, ndërsa regjistrimi i saj raportohet se është kryer më 18 qershor.

Sipas të dhënave të publikuara nga mediat duke iu referuar ekstraktit të QKB-së, kompania zotërohet 50% nga Ron Yeffet dhe 50% nga Arjeta Puca.

Akoma më interesant është objekti i veprimtarisë.

TIMAK AVIATION parashikon ndër të tjera transport ajror, fluturime charter, shërbime aeroportuale, ground handling, menaxhim terminalesh, si dhe administrim, mirëmbajtje dhe shfrytëzim aeroportesh e heliportesh.

Kjo nuk provon se kompanisë do t'i jepet Aeroporti i Vlorës.

Por afërsia kohore mes konfliktit të qeverisë me koncesionarin ekzistues dhe krijimit të një kompanie të re me një objekt kaq të gjerë në sektorin aeroportual krijon një pyetje të ligjshme:

Çfarë synon TIMAK AVIATION në tregun shqiptar të aviacionit?

Takimi Balluku–Yeffet

Kronologjisë i shtohet edhe një episod tjetër.

Në korrik 2026, Ron Yeffet u fotografua duke drekuar me Belinda Ballukun. Pamjet e takimit u publikuan nga BalkanWeb, por nuk u bë publik ndonjë informacion i verifikuar mbi temat e diskutuara mes tyre.

Vetë një takim privat natyrisht nuk provon marrëveshje apo shkelje.

Por në kontekstin e konfliktit për Aeroportin e Vlorës dhe interesave të Yeffet në aviacion, ai merr interes publik dhe shton nevojën për transparencë.

Pacolli paralajmëron arbitrazh

Nga ana tjetër është Behgjet Pacolli.

MABCO është përfshirë në një konflikt të ashpër lidhur me koncesionin dhe ka paralajmëruar një betejë në arbitrazh ndërkombëtar.

Në raportimet mediatike është përmendur madje një pretendim potencial që mund të arrijë deri në 700 milionë euro. Kjo është një shumë e pretenduar nga pala në konflikt dhe jo një detyrim financiar i vendosur ndaj Shqipërisë.

Kjo dallim është thelbësor.

Por nëse konflikti përfundon realisht në arbitrazh, çështja nuk është më thjesht një përplasje mes biznesmenësh.

Ajo bëhet çështje e interesit publik shqiptar.

Sepse çdo përgjegjësi eventuale financiare e shtetit prek buxhetin publik.

Pyetja që mbetet: kush do ta kontrollojë aeroportin?

Pikërisht këtu bashkohen fijet.

Nga njëra anë kemi një projekt strategjik dhe konfliktin e qeverisë me një prej investitorëve të tij.

Nga ana tjetër kemi krijimin e një kompanie të re aeroportuale, gjysma e së cilës zotërohet nga Ron Yeffet.

Kemi gjithashtu historinë e mëparshme të Yeffet në sektorin shqiptar të aviacionit dhe kontaktet e tij me figura të qeverisë.

Por mungon hallka vendimtare:

Nuk ka një provë publike që demonstron se Aeroporti i Vlorës është vendosur t'i kalojë Ron Yeffet apo TIMAK AVIATION.

Prandaj çështja nuk duhet trajtuar si një përfundim i paracaktuar, por si një seri pyetjesh konkrete që qeveria duhet t'i sqarojë.

A ka TIMAK AVIATION interes për Aeroportin e Vlorës?

A ka zhvilluar Ron Yeffet negociata me qeverinë shqiptare lidhur me aeroportin?

A është diskutuar aeroporti në takime me zyrtarë shqiptarë?

Dhe në rast të përfundimit të marrëdhënies me koncesionarin aktual, cili është skenari i qeverisë për administrimin e tij?

Nga diplomacia te asetet strategjike

Në këtë pikë duhet bërë edhe një ndarje tjetër e rëndësishme.

Çështja nuk është origjina izraelite e një biznesmeni dhe as marrëdhëniet diplomatike Shqipëri–Izrael.

Çështja është transparenca mbi asetet strategjike shqiptare.

Marrëdhëniet diplomatike janë normale. Investimet e huaja gjithashtu.

Por kur bëhet fjalë për aeroporte, porte, energji apo industri strategjike, publiku ka të drejtë të dijë kush negocion, me kë negocion, çfarë zotëron dhe mbi çfarë procedure mund të marrë kontrollin e një aseti.

Prandaj historia e Aeroportit të Vlorës duhet ndjekur përmes dokumenteve dhe jo vetëm përmes deklaratave politike.

Sepse sot kemi një kronologji interesante, por ende jo provën që do t'i bashkonte të gjitha hallkat në një marrëveshje të vetme.

Dhe pikërisht kjo është pyetja që mbetet pezull mbi Vlorën:

Nëse konfigurimi aktual i koncesionit ndryshon, kush është duke u përgatitur për ditën tjetër të Aeroportit të Vlorës?

Saimir Korreshi, antikomunisti i Facebook-ut që nxori nga konteksti një grua të përndjekur dhe ia la rrjetit ta masakrojë padrejtësisht.

Monday, 21 September 2026 08:32

• Written by /vna.al

Ka raste kur gabimi mund të ndreqet me një sqarim. Ka raste kur keqkuptimi mund të mbyllet me një ndjesë. Por ka edhe raste kur një politikan, pasi nxjerr nga konteksti fjalët e një qytetareje, e ekspozon atë publikisht dhe pastaj, në vend që të tërhiqet, vendos të mbrojë deri në fund gabimin e vet. Ky është rasti i deputetit të PD-së, Saimir Korreshi.

Korreshi publikoi një video ku një zonjë recitonte disa vargje që, të shkëputura nga e gjithë fjala e saj, mund të krijonin përshtypjen e një recitimi nostalgjik për diktaturën. Por videoja e plotë tregon një tjetër histori. Zonja, e identifikuar si Flora Ngucaj, flet gjatë për vuajtjet e familjes së saj gjatë regjimit komunist dhe e quan Enver Hoxhën diktator. Vargjet që Korreshi i përdori si provë propagande komuniste, sipas saj, ishin shkruar nga babai i saj në mënyrë metaforike për ditën kur diktatori vdiq.

Mund të diskutohet për metaforën. Mund të diskutohet për shijen, për gjuhën, për mënyrën si lexohen sot vargje të një kohe tjetër. Por ajo që nuk mund të bëhet është të merret një fragment, të shkëputet nga rrëfimi i plotë i një gruaje që flet për persekutimin e familjes dhe të përdoret si material politik për rrjete sociale. Aq më pak kur pas këtij ekspozimi, rrjeti nis ta masakrojë publikisht zonjën, ndërsa deputeti vazhdon të këmbëngulë sikur problemi nuk është manipulimi i kontekstit, por mungesa e duartrokitjes për të.

Në reagimin e fundit, Korreshi flet për rezoluta, për ndalimin e recitimeve në institucione publike dhe për “kredo politike”. Por pyetja është shumë më e thjeshtë: a e dëgjoi ai të plotë zonjën para se ta publikonte? A e kuptoi çfarë po thoshte? A e pa që ajo nuk po lavdëronte diktatorin, por po rrëfente plagën e një familjeje të goditur nga regjimi? Sepse nëse e pa dhe e publikoi ashtu, është problem etik. Nëse nuk e pa dhe e publikoi, është problem edhe më i rëndë profesional dhe njerëzor.

Ironia është se gjithë kjo bëhet në emër të antikomunizmit. Një deputet i Partisë Demokratike del të japë leksione për komunizmin, ndërkohë që partia e tij drejtohet nga Sali Berisha, një ish-komunist i regjimit, dhe ndër vite ka dështuar t’u japë ish-të përndjekurve atë që u premtoi: dinjitet, drejtësi, zhdëmtim real dhe përfaqësim të ndershëm. Antikomunizmi nuk është status Facebook-u. Nuk është fragment videoje. Nuk është gjueti ndaj një gruaje të moshuar që rrëfen historinë e familjes së saj. Antikomunizmi fillon nga e vërteta, nga konteksti dhe nga respekti për viktimat.

Në këtë histori ka edhe një përgjegjësi institucionale. Nëse një qytetare ekspozohet publikisht përmes një manipulimi të tillë dhe bëhet objekt linçimi, nuk mjafton të thuhet se “rrjeti e ka vetë”. Politikanët kanë përgjegjësi për atë që hedhin në publik. Sidomos kur bëhet fjalë për njerëz të zakonshëm, jo për figura publike që kanë zgjedhur vetë të jenë pjesë e betejës politike.

Dhe këtu lind pyetja për Jorida Tabakun, si kryetare e Komisionit për Median, Informimin dhe të Drejtat e Njeriut: ku është përgjegjësia kur një deputet përdor një qytetare jashtë kontekstit dhe e kthen në tabelë qitjeje për rrjetet sociale? A vlejnë të drejtat e njeriut vetëm në rezoluta, apo edhe kur një grua konkrete poshtërohet publikisht nga një politikan që kërkon kredo politike mbi kurrizin e saj?

Saimir Korreshi mund të vazhdojë të flasë për komunizmin, për rezolutat dhe për institucionet. Por në këtë rast, çështja nuk është komunizmi. Çështja është më e thjeshtë dhe më e rëndë: një deputet mori një pjesë të një historie personale, e nxori nga kuptimi i saj, e përdori për politikë dhe pastaj, kur iu tregua konteksti, zgjodhi të mbrojë gabimin.

Në politikë, gabimi ndodh. Por kur gabimi kthehet në qëndrim, nuk është më gafë. Është karakter.

Vrasja në Sarandë, pista te pronat: Konflikti që ndezi sagën e hakmarrjeve

Sunday, 20 September 2026 19:44

• Written by Mexhis

Vrasja e Artan Myrtajt, i njohur si “Tani i Rruzhdiut”, këtë të diel në Sarandë, po hetohet edhe në pistën e një serie konfliktesh dhe hakmarrjesh që dyshohet se e kanë zanafillën te një përplasje për prona në vijën bregdetare të qytetit. 

Read more ...

NJË VIT PA ABDI BALETËN, ZËRI I ÇËSHTJES KOMBËTARE DHE IDENTITETIT SHQIPTAR

Sunday, 20 September 2026 16:03

• Written by Mexhis

Sot bëhet një vit nga ndarja nga jeta e Abdi Baletës, një prej zërave më të dallueshëm të mendimit kombëtar shqiptar të dekadave të fundit. Diplomat, jurist, pedagog, politikan dhe publicist, Baleta la pas një veprimtari të gjatë, por mbi të gjitha një korpus idesh dhe debatesh të lidhura me një shqetësim që e shoqëroi deri në fund: çështjen shqiptare.

Për Baletën, kombi nuk ishte një nocion ceremonial që duhej kujtuar vetëm në përvjetorë. Ai e shihte atë si një realitet politik, historik dhe kulturor, interesat e të cilit duheshin mbrojtur në mënyrë të vazhdueshme. Kosova, shqiptarët në Maqedoninë e Veriut, Luginën e Preshevës e Mal të Zi, marrëdhëniet me fqinjët, diplomacia shqiptare dhe raportet me fuqitë e mëdha ishin pjesë të së njëjtës hartë mendimi.
Këtu qëndronte edhe një prej vijave më karakteristike të publicistikës së tij: shqiptarët, sipas Baletës, duhej të mësonin ta shikonin botën jo vetëm përmes interesave të të tjerëve, por nga këndvështrimi i interesit të tyre kombëtar.

Në këtë mënyrë ai lexonte edhe historinë. Baleta kundërshtonte interpretimet që, sipas tij, e paraqisnin historinë shqiptare vetëm përmes paradigmave të hartuara jashtë hapësirës shqiptare. Për këtë arsye polemizoi shpesh me mënyrën se si trajtoheshin Perandoria Osmane, marrëdhëniet shqiptaro-serbe, nacionalizmat ballkanikë dhe proceset që çuan në copëtimin politik të hapësirës shqiptare.
Një vend të veçantë në këtë mendim zinte edhe Islami ndër shqiptarë.

Baleta e kundërshtonte idenë se përkatësia myslimane e një pjese të madhe të shqiptarëve ishte pengesë për identitetin kombëtar apo përkatësinë evropiane të shqiptarëve. Përkundrazi, në publicistikën e tij ai polemizonte me përpjekjet për ta paraqitur Islamin shqiptar si një element të huaj që duhej larguar nga narracioni historik dhe kulturor i kombit.

Për të, myslimanët shqiptarë nuk kishin pse të zgjidhnin ndërmjet identitetit të tyre kombëtar dhe atij fetar. Islami ishte pjesë e historisë së shqiptarëve dhe, si i tillë, nuk mund të trajtohej si një njollë që duhej fshirë për t'i dhënë Shqipërisë një identitet artificial.

Kjo nuk e çonte Baletën drejt mohimit të traditave të tjera fetare shqiptare. Përkundrazi, çështjen fetare ai e vendoste brenda formulës historike të bashkëjetesës shqiptare, por kundërshtonte atë që e konsideronte standard të dyfishtë ndaj Islamit dhe myslimanëve shqiptarë.

Kjo është një pjesë e veçantisë së tij në debatin publik. Ai nuk pranonte tezën se shqiptari duhej të zvogëlonte një pjesë të identitetit të vet për t'u pranuar nga një tjetër hapësirë kulturore apo politike. Shqiptarët, në këndvështrimin e tij, duhej të hynin në marrëdhënie me botën duke qenë të vetëdijshëm për historinë, kulturën dhe pluralitetin e tyre fetar.

Për këtë arsye, Baleta ishte shpesh polemizues. Ai kundërshtonte, provokonte dhe përdorte një gjuhë që jo rrallë prodhonte debat. Shumë prej tezave të tij mund të diskutohen, disa mund të kundërshtohen, por është e vështirë të mohohet koherenca e një pyetjeje që përshkoi pjesën më të madhe të veprimtarisë së tij:

A po e lexojnë shqiptarët historinë dhe politikën nga këndvështrimi i interesit të tyre, apo vazhdojnë ta shohin veten me sytë e të tjerëve?

Një vit pas ndarjes së tij nga jeta, kjo pyetje nuk i përket vetëm Abdi Baletës.

Në një Ballkan ku historia vazhdon të përdoret si instrument politik, ku identitetet fetare dhe kombëtare vazhdojnë të përplasen me interesa gjeopolitike dhe ku çështja shqiptare ende përballet me probleme të pazgjidhura, debatet që ai ngriti nuk janë larguar bashkë me autorin e tyre.

Abdi Baleta iku një vit më parë. Por mbeti pas ideja që përshkoi veprën e tij: shqiptari nuk ka nevojë të mohojë historinë, fenë apo identitetin e vet për të qenë evropian. Ka nevojë t'i njohë ato, t'i kuptojë dhe mbi të gjitha të dijë të mbrojë interesin e tij kombëtar.

Një vit pa Abdi Baletën. Një zë më pak në debat, por shumë prej pyetjeve të tij ende mbi tryezën shqiptare.