Lidhje


Irani i thotë “JO” Uashingtonit – Larijani: Nuk negociojmë, Trump po e çon rajonin drejt kaosit

 

Sekretari i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare të Iranit, Ali Larijani, mohoi raportimet e mediave amerikane se kishte ndërmarrë një nismë të re për rifillimin e bisedimeve bërthamore me SHBA-në përmes ndërmjetësve nga Omani. Në një postim në platformën X, ai deklaroi prerazi: “Nuk do të negociojmë me Shtetet e Bashkuara.”

 

Reagimi erdhi pasi The Wall Street Journal raportoi se Larijani kishte kërkuar rifillimin e dialogut pas vrasjes së Liderit Suprem iranian Ali Khamenei në një sulm të përbashkët SHBA-Izrael. Në një tjetër deklaratë, Larijani akuzoi presidentin amerikan Donald Trump se ka zhytur Lindjen e Mesme në kaos përmes “fantazive delirante”, duke e shndërruar sloganin “America First” në “Israel First” dhe duke sakrifikuar ushtarët amerikanë për ambiciet e Izraelit. Ai paralajmëroi se koston do ta paguajnë vetë ushtarët amerikanë dhe familjet e tyre, ndërsa Irani do të vazhdojë të mbrohet.

 

Ndërkohë, Komanda Qendrore e SHBA (CENTCOM) konfirmoi se të paktën tre ushtarë amerikanë u vranë dhe pesë të tjerë u plagosën rëndë në operacione kundër Iranit. Sulmet e SHBA-së dhe Izraelit vijuan për të tretën ditë radhazi, në një fushatë që presidenti Trump e ka paraqitur si përpjekje për rrëzimin e qeverisë iraniane.

 

Irani është kundërpërgjigjur me sulme ndaj objektivave amerikane në Lindjen e Mesme, duke rritur frikën për një luftë rajonale më të gjerë. Ministri i Jashtëm iranian, Abbas Araghchi, i dërgoi një letër Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së dhe Këshillit të Sigurimit, duke e quajtur vrasjen e Khameneit “akt terrorist frikacak” dhe sulmet si “përshkallëzim të rrezikshëm dhe të paprecedentë”.

 

Në Uashington, mesazhet nga administrata Trump duken kontradiktore: herë përmendet mundësia e rikthimit të negociatave, herë paralajmërohet se operacionet ushtarake mund të zgjasin për javë të tëra. Sekretari amerikan i Mbrojtjes, Pete Hegseth, dhe shefi i Shtabit të Përbashkët, Dan Caine, pritet të dalin për herë të parë para mediave që nga nisja e ofensivës, ndërsa Sekretari i Shtetit Marco Rubio do të informojë Kongresin mbi arsyet që çuan në vendimin për luftë.


1000 afganë të vrarë në 3 ditë luftime? - Afganistani dhe Pakistani drejt përshkallëzimit të rrezikshëm

 

 

Përplasjet mes Afganistanit dhe Pakistanit kanë hyrë në fazën më të rëndë të viteve të fundit, duke ngritur alarmin për një konflikt të zgjatur përgjatë kufirit 2,600 kilometra. Të dielën, shpërthime dhe të shtëna me armë tronditën Kabulin, ndërsa administrata talebane deklaroi se po qëllonte mbi avionë pakistanezë që fluturonin mbi kryeqytet. Ngjarja pason një seri sulmesh ajrore të Pakistanit brenda territorit afgan, të cilat Islamabadi i justifikon si goditje ndaj infrastrukturës së militantëve, ndërsa Kabuli i cilëson si shkelje të sovranitetit.

 

Pakistani akuzon Afganistanin se strehon militantët e Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP), që sipas tij po zhvillojnë kryengritje brenda territorit pakistanez — akuzë që talebanët e mohojnë kategorikisht. Operacioni pakistanez “Ghazab Lil Haq” raportohet të ketë shkatërruar poste dhe kampe afgane, ndërsa Islamabadi pretendon shifra shumë të larta humbjesh në anën afgane — deri në afro 1,000 viktima. Sipas ministrit pakistanez të Informacionit, mbi 415 luftëtarë talebanë janë vrarë dhe qindra të tjerë janë plagosur, bashkë me shkatërrimin e dhjetëra objektivave ushtarake.

 

Nga ana tjetër, Kabuli paraqet një bilanc shumë më të ulët, duke raportuar 78 viktima në total, përfshirë ushtarë dhe civilë në të dyja anët, mes tyre gra dhe fëmijë. Asnjëra palë nuk ka konfirmim të pavarur të shifrave. Ministri pakistanez i Mbrojtjes e ka cilësuar situatën “luftë të hapur”, ndërsa ministri i Brendshëm afgan paralajmëron se konflikti mund të bëhet “shumë i kushtueshëm”, duke theksuar se ende nuk është angazhuar plotësisht ushtria.

 

Tensionet janë përshkallëzuar që nga rikthimi i talebanëve në pushtet në vitin 2021 dhe janë intensifikuar ndjeshëm që nga marsi 2024, me kulm në tetor 2025, kur ushtria pakistaneze mori kontrollin e 19 pikave kufitare afgane. Në sfond, ekziston edhe shqetësimi i Pakistanit për afrimin e Kabulit me Indinë.

 

Ndërkohë, përpjekjet diplomatike janë shtuar: Arabia Saudite, Katari, Rusia, Kina, Bashkimi Evropian dhe OKB-ja kanë bërë thirrje për përmbajtje dhe dialog, ndërsa SHBA ka deklaruar se mbështet të drejtën e Pakistanit për vetëmbrojtje. Situata zhvillohet në një kontekst rajonal tepër të tensionuar, mes përplasjeve SHBA-Izrael-Iran, duke e kthyer kufirin Afganistan-Pakistan në një tjetër vatër potenciale destabilizimi në rajon.


Kush është i besuari i Ajatollahut, që po shfaqet si njeriu kyç i pushtetit në Iran

 

Politikani veteran iranian, Ali Larijani, i cili deklaroi të dielën ngritjen e një këshilli t% përkohshëm udhëheqës pas sulmit ajror që vrau Udhëheqësin Suprem, Ajatollahun Ali Khamenei, u rishfaq vitin e kaluar si një nga figurat më të fuqishme në hierarkinë e sigurisë.

 

Ai ka menaxhuar një portofol të gjerë, që nga negociatat bërthamore dhe lidhjet rajonale të Teheranit, e deri te shtypja e dhunshme e trazirave të brendshme.

 

Si një njeri i brendshëm i sistemit, i cili vjen nga një prej familjeve klerike më me ndikim në vend, Larijani kishte mbikëqyrur përpjekjet e Iranit për të arritur një marrëveshje bërthamore me Shtetet e Bashkuara, vetëm një muaj pasi Uashingtoni e sanksionoi atë në janar me akuzën se kishte drejtuar një shtypje vdekjeprurëse ndaj protestave anti-qeveritare.

 

Ai akuzoi Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin për përpjekje për të plaçkitur dhe shpërbërë Iranin, duke paralajmëruar “grupet secesioniste” me një përgjigje të ashpër nëse provonin ndonjë veprim, sipas televizionit shtetëror të dielën, gati 24 orë pasi ato filluan një valë sulmesh mbi Iran. Gjithashtu, Shefi i Shtabit të Forcave të Armatosura të Iranit, Abdolrahim Mousavi, u vra gjatë sulmeve, njoftoi transmetuesi Iran TV.

 

I emëruar në gusht si Sekretar i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare (SNSC), Larijani ka mbajtur poste të larta përgjatë një karriere të shënuar nga besnikëria ndaj Khameneit dhe një reputacion për marrëdhënie pragmatike me faksionet shpesh rivale të sistemit.

 

Statusi i tij si një strateg i besuar i Khameneit u nënvizua muajin e kaluar përmes një udhëtimi në Omanin ndërmjetësues për të përgatitur bisedimet e tërthorta bërthamore me SHBA-në, ndërkohë që Uashingtoni po shtonte forcat e tij ushtarake në Lindjen e Mesme në përpjekje për të detyruar Iranin të bënte lëshime përpara sulmeve.

 

Larijani gjithashtu ka bërë disa udhëtime drejt Moskës, aleatit kryesor, muajt e fundit për të diskutuar një sërë lidhjesh sigurie, në një shenjë të mëtejshme të rikthimit të tij në diplomacinë e nivelit të lartë.

 

Larijani, i cili e kishte drejtuar SNSC-në edhe 20 vjet më parë, u rikthye në udhëheqjen e saj pas luftës ajrore 12-ditore të vitit të kaluar mes Iranit dhe Izraelit, ku u përfshi edhe SHBA-ja, duke u kthyer zyrtarisht në zemër të strukturave të sigurisë së Iranit.

 

Disa nga deklaratat e tij publike mbi çështjen bërthamore kishin një ton pragmatik, duke u shprehur për televizionin shtetëror të Omanit muajin e kaluar se kjo çështje ishte e zgjidhshme dhe se, nëse shqetësimi i amerikanëve ishte që Irani të mos lëvizte drejt pajisjes me armë bërthamore, kjo mund të adresohej.

 

Megjithatë, pas shpërthimit të zemërimit anti-qeveritar në janar, roli i tij në këshillin e sigurisë u dënua nga Uashingtoni. Sipas një njoftimi të qeverisë amerikane që detajonte sanksionet kundër tij dhe zyrtarëve të tjerë si përgjigje ndaj shtypjes së protestave, Larijani ishte në ballë të përpjekjeve për të shtypur serinë e demonstratave që përfshinë Iranin, duke u cilësuar nga Departamenti i Thesarit si një nga udhëheqësit e parë që bëri thirrje për dhunë me urdhër të Khameneit. Grupet e të drejtave të njeriut thonë se mijëra njerëz u vranë gjatë këtyre trazirave, më të rëndat që nga era e Revolucionit Islamik të vitit 1979.

 

Ashtu si zyrtarët e tjerë iranianë, Larijani shprehu mirëkuptim për demonstratat e shkaktuara nga vështirësitë ekonomike, por dënoi veprimet e armatosura që ai pretendonte se ishin nxitur nga armiku i betuar, Izraeli, duke kërkuar ndarjen e protestave popullore nga grupet “terroriste”.

 

Ish-anëtar i Gardës Revolucionare të Iranit, Larijani shërbeu si negociator kryesor bërthamor nga viti 2005 deri në 2007, duke mbrojtur atë që Teherani e cilëson si të drejtën e tij për pasurimin e uraniumit, madje dikur i krahasoi stimujt evropianë për braktisjen e prodhimit të lëndës djegëse bërthamore me “shkëmbimin e një diamanti me një karamele”.

 

Analistët iranianë në atë kohë vërenin se ai kërkonte të bindte Perëndimin përmes diplomacisë dhe konsiderohej një pragmatist. Ndërsa SHBA-ja dhe Izraeli besojnë se Irani synon të ndërtojë një armë bërthamore, Teherani këmbëngul se programi i tij është thjesht paqësor. Larijani ishte kryetar i parlamentit nga viti 2008 deri në 2020, periudhë gjatë së cilës Irani arriti marrëveshjen bërthamore të vitit 2015, nga e cila Presidenti Donald Trump u tërhoq gjatë mandatit të tij të parë në 2018, shkruan Reuters.

 

Larijani ka paralajmëruar se programi bërthamor i Iranit “nuk mund të shkatërrohet kurrë” sepse teknologjia e zbuluar nuk mund të merret mbrapsht, një qëndrim që ai e përsëriti në shtator 2025. Ai ka realizuar vizita të përsëritura në Moskë dhe është takuar me Presidentin Vladimir Putin, duke ndihmuar Khamenein të menaxhojë një aleat kyç që shërben si kundërpeshë ndaj presionit të Trumpit.

 

Gjithashtu, ai u ngarkua me çuarjen përpara të negociatave me Kinën që çuan në marrëveshjen e bashkëpunimit 25-vjeçar në vitin 2021. Edhe pse dështoi në garën presidenciale të vitit 2005 dhe u skualifikua nga Këshilli i Gardianëve në vitet 2021 dhe 2024 për arsye që lidheshin me standardet e jetesës dhe lidhjet familjare jashtë vendit, ai mbetet një figurë qendrore.

 

I lindur në Nexhaf të Irakut në vitin 1958, Larijani u zhvendos në Iran si fëmijë dhe ka një doktoraturë në filozofi, ndërsa vëllezërit e tij kanë mbajtur gjithashtu poste të larta në gjyqësor dhe diplomaci. Së fundmi, një nga vajzat e tij u shkarkua në janar nga një pozicion mësimdhënieje mjekësore në Universitetin Emory në SHBA, pas protestave të aktivistëve irano-amerikanë të zemëruar nga roli i tij në shtypjen e demonstratave të atij muaji.


Evropa reagon pas sulmeve ndaj Iranit: Spanja i quan shkelje të së drejtës ndërkombëtare

 

Sulmet e ndërmarra nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli ndaj Iranit kanë shkaktuar reagime të forta në Evropë, duke nxjerrë në pah ndarje të dukshme mes vendeve anëtare të Bashkimit Evropian dhe partnerëve të tjerë evropianë. Ndër reagimet më të ashpra ka qenë ai i Spanjës. Kryeministri spanjoll Pedro Sánchez dënoi publikisht operacionin ushtarak, duke theksuar se, edhe pse regjimi iranian mund të kritikohet për politikat e tij, kjo nuk legjitimon veprime ushtarake të njëanshme që cenojnë parimet e së drejtës ndërkombëtare dhe rrezikojnë përshkallëzim rajonal. Ai bëri thirrje për përmbajtje dhe rikthim të menjëhershëm në rrugën diplomatike.

 

Reagime kritike, ndonëse me tone më të kujdesshme, janë regjistruar edhe nga vende të tjera evropiane. Franca, Gjermania dhe Mbretëria e Bashkuar kanë shprehur shqetësim të thellë për pasojat e mundshme të sulmeve, duke nënvizuar se stabiliteti në Lindjen e Mesme është thelbësor për sigurinë globale. Këto vende kanë theksuar nevojën për zgjidhje diplomatike dhe shmangien e një konflikti të gjerë që mund të përfshijë aktorë të tjerë rajonalë.

 

Sa i përket Finlandës dhe Norvegjisë, raportimet ndërkombëtare tregojnë se vendet nordike kanë shprehur shqetësim serioz dhe kanë bërë thirrje për respektimin e së drejtës ndërkombëtare, megjithëse formulimet specifike ndryshojnë nga një deklaratë në tjetrën. Ato nuk kanë mbështetur hapur ndërhyrjen ushtarake dhe kanë theksuar rëndësinë e dialogut dhe stabilitetit rajonal.

 

Në tërësi, panorama evropiane pas sulmeve ndaj Iranit paraqitet e ndërlikuar: disa vende kanë dënuar hapur operacionin si shkelje të normave ndërkombëtare, të tjera kanë adoptuar një qasje më të balancuar duke shmangur konfrontimin diplomatik me SHBA-në dhe Izraelin, por pa e mbështetur drejtpërdrejt ndërhyrjen. Ajo që mbetet e përbashkët në shumicën e deklaratave është shqetësimi për rrezikun e një përshkallëzimi më të gjerë dhe për pasojat që një konflikt i hapur mund të ketë për sigurinë dhe ekonominë globale.

 

Në përfundim, deklaratat e Spanjës dhe reagimet e vendeve të tjera evropiane konfirmojnë se sulmet ndaj Iranit nuk kanë gjetur konsensus në Evropë, duke thelluar debatin mbi ligjshmërinë ndërkombëtare, rolin e diplomacisë dhe balancën mes sigurisë dhe stabilitetit global.


Pas sulmeve amerikane, analiza e WSJ: Çfarë rreziqesh paraqet ndryshimi i regjimit në Iran?

 

Në mesazhin e tij të parë, duke nisur sulmin ushtarak amerikano-izraelit ndaj Iranit, Presidenti Trump përshkroi një sërë objektivash afatgjata.

 

Duke iu drejtuar popullit të Iranit, ai u bëri thirrje atyre të rezistojnë dhe të përmbysin regjimin, duke marrë kontrollin e vendit të tyre. Si presidenti amerikan ashtu edhe kryeministri izraelit, në deklaratat e tyre të para, nuk e fshehën qëllimin e tyre kryesor, ndryshimin e regjimit udhëheqës në Iran. Por sa dhe çfarë rreziqesh sjell një ndryshim i tillë? Një analizë e shkurtër nga Wall Street Journal jep skenarët e mundshëm të përgjakshëm.

 

Siç theksohet në analizë, në fazën e parë, objektivat amerikano-izraelite do të shkaktojnë trazira midis aleatëve të tyre, veçanërisht SHBA-së, në rajon, përfshirë vendet e Gjirit dhe Turqinë, të cilat tashmë janë të shqetësuara për një luftë më të gjerë rajonale, e cila mund të sjellë paqëndrueshmëri në pragun e tyre.

 

Gjithashtu, nxitja e iranianëve për të rezistuar rrit gjasat e hakmarrjes serioze nga një regjim që ka të ngjarë ta shohë veten si duke luftuar për mbijetesën e tij. Më shumë ka të ngjarë që vetë regjimi të nisë një seri vrasjesh masive kundër iranianëve që rezistojnë, siç ndodhi janarin e kaluar për të shtypur protestat e janarit.

 

Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu përsëriti thirrjen e tij drejtuar iranianëve për të përmbysur qeverinë, duke thënë të shtunën se kishte ardhur koha që populli iranian të “shkundet nga zgjedha e tiranisë dhe të krijojë një Iran të lirë dhe paqësor”.

XS
SM
MD
LG