“U bë mburojë për nxënësit dhe u vra në klasë” – Historia rrëqethëse e mësueses Ayla Kara që tronditi Turqinë
Turqia po përjeton një nga ngjarjet më të rënda të viteve të fundit në sistemin arsimor, pasi një 14-vjeçar hapi zjarr në një shkollë të mesme të ulët në Kahramanmaraş, duke lënë pas një bilanc tragjik: tetë nxënës të vrarë, një mësuese të vrarë dhe 13 të plagosur. Një ditë më pas, AP raportoi se numri i përgjithshëm i të vdekurve arriti në 10, pasi përfshihej edhe autori 14-vjeçar dhe një tjetër i plagosur humbi jetën në spital.
Sulmi ndodhi më 15 prill 2026 në Ayser Çalık Ortaokulu, në distriktin Onikişubat të Kahramanmaraşit. Sipas Reuters, autori ishte nxënës i klasës së tetë dhe hyri në shkollë me pesë armë dhe shtatë karikatorë, të cilat autoritetet dyshojnë se i përkisnin babait të tij, ish-polic. Guvernatori i provincës tha se adoleshenti hyri në dy klasa me nxënës të klasës së pestë dhe qëlloi pa dallim, ndërsa ministri i Brendshëm i Turqisë, Mustafa Ciftci, tha se nuk bëhej fjalë për terrorizëm, por për një sulm personal.
Mes viktimave ishte edhe Ayla Kara, 55 vjeçe, mësuese matematike, e cila u varros më 16 prill. AP e identifikon atë si mësuesen e vetme të vrarë në sulm, ndërsa Reuters dhe raportime të tjera nga terreni tregojnë se funeralet e saj dhe të tetë nxënësve u mbajtën një ditë pas ngjarjes, mes dhimbjes së familjarëve dhe reagimeve të forta publike.
Në raportimet e mëvonshme nga Anadolu Agency, historia e Ayla Karës mori një peshë edhe më të madhe emocionale. Agjencia shtetërore turke raportoi se djemtë e saj, Furkan dhe Ertuğrul Kara, e përshkruan nënën si një grua që u bë mburojë për nxënësit e saj me çmimin e jetës. Në tekstin e Anadolu thuhet shprehimisht se Ayla Kara “u bë mburojë për nxënësit” dhe se familja e saj e kujton si figurë heroike të shkollës dhe familjes.
Njëri prej djemve, Furkan Kara, tha për Anadolu Agency se nëna e tij kishte vendosur të shkonte në shkollë edhe pse e dinte se pas sulmit të një dite më parë në Siverek kishte shqetësim dhe paralajmërime për bojkot. Ai deklaroi se familja ishte e shkatërruar, por njëkohësisht krenare për mënyrën si ajo reagoi. Në artikullin e agjencisë, ai shprehet se “një fëmijë nuk mund të ndihet më krenar për nënën e vet se kaq” dhe se Ayla Kara ishte heroina e tij, por u bë edhe heroina e shkollës së saj.
Po në të njëjtin raportim, Furkan Kara tha se ngushëllimi i vetëm për familjen ishte fakti që një nga nxënësit për të cilët nëna e tij u bë mburojë arriti të mbijetojë. Ai shtoi se Ayla Kara e donte jashtëzakonisht punën, shkonte në shkollë me dëshirë dhe, megjithëse kishte arritur moshën e pensionit, nuk donte të shkëputej nga nxënësit. Sipas tij, ajo kishte një bindje të thjeshtë: “sa të kem fuqi, t’u qëndroj pranë nxënësve të mi”.
Edhe djali tjetër, Ertuğrul Kara, e përshkroi nënën si një mësuese shumë të dashur për nxënësit dhe tregoi se ajo kishte ndikuar thellësisht edhe në jetën e tij personale. Në deklaratën e cituar nga Anadolu Agency, ai tha se Ayla Kara i ishte përkushtuar jo vetëm atij, por të gjithë nxënësve në të njëjtën mënyrë, dhe se ishte shumë krenar për sakrificën e saj.
Ngjarja në Kahramanmaraş ka tronditur rëndë opinionin publik turk jo vetëm për bilancin e rëndë, por edhe sepse erdhi vetëm një ditë pas një tjetër sulmi me armë në një shkollë në Şanlıurfa, ku u plagosën 16 persona. Reuters dhe AP theksojnë se sulmet në shkolla janë të rralla në Turqi, por dy episodet brenda dy ditësh kanë hapur një debat kombëtar për sigurinë në shkolla, qasjen ndaj armëve dhe nevojën për masa të reja mbrojtëse.
Pas masakrës, ministritë e Brendshme dhe të Arsimit zhvilluan një mbledhje të përbashkët për sigurinë në shkolla me pjesëmarrjen e të 81 guvernatorëve provincialë, drejtuesve të policisë dhe autoriteteve arsimore. AP raportoi gjithashtu se autoritetet arrestuan babanë e autorit, ish-drejtues policie në pension, ndërsa Ministria e Familjes ngriti ekipe për mbështetje psikosociale për nxënësit dhe familjet.
Në këtë klimë shoku dhe zie, figura e Ayla Karës është kthyer në simbolin më të fortë të tragjedisë. Në mes të një sulmi të pamëshirshëm, emri i saj po përmendet në Turqi si ai i një mësueseje që, sipas dëshmive të familjes dhe raportimeve të mediave, nuk u mendua për veten në çastin më kritik, por për nxënësit që kishte përballë. Dhe pikërisht për këtë arsye, historia e saj po lexohet sot jo vetëm si pjesë e një kronike të zezë, por si portreti i një gruaje që humbi jetën brenda shkollës duke mbetur deri në fund në anën e fëmijëve të saj.